Sei brav, baal es Chresdaach

Sei brav, baal es Chresdaach

Sei brav, baal es Chresdaach

von Anita Trostel

 

All klaachen se doa drewwer, dat häid ze Daach Chresdaach schonn em Okdowa anfängt. Isch hann moa en mäiner Erinnerung ikroamt, wie dat en mäiner Kendheit su iweese es.

 

Isch kann misch besinne, dat su ab Medde Novemba bäi Schmidts Inge em Schaufensder de Adventskalännere ausischdälld wooren. Isch hann ma nämlisch emmer die Nas an de Schaufensderschäif pladdisch idreggt, weil isch misch ned entscheide konnd, wat fier äne dann nau de schiensde woor, und fier wat fier äne isch bäi mäiner Modder oadder bäi mäiner Umma quängele solld.  Begeisdad woor isch joa vonn denne med dem Goldflidder droff, der Flidder woor ma siehr wischdisch, der mussd sein. Awwer se hann misch off de Folder ischbannd. Ed häd emmer ihäße: „Dau kräis äne, wann de brav bes, ed es joa noch käne erschde Dezemba.

Wann isch dann endlisch en Adventskalänner ihad hann, dann woor ma de Zeit ze lang,   bes dat isch dat erschde Díersche offmache konnd. Näigierisch, wie isch woor, hann isch denn Kalänner ald moal gän ed Lischd ihahle, ob isch wat siehn konnd, wat fier e Bildsche henner denne Dierscha woor. Su Kalännere med Schokolad odder Schbillsache, wie die häid su üblisch sein, die goaf ed ze mäiner Kendheit noch ned.

 

Off em Weesch  bäi mäi Grußällere, loach de Bäggeräi vonn Wälgasch. Em Niggeloas remm wooren doa de Prendemänner ausischdälld, su aus Hefedääsch, med vill Zucker droff un na erdene Peif em Arm. Die gefd ed joa häid och noch, nur läijen se häid schonn em Okdowa en de Thek.  Mäi Herzje häd doanoa ilächzd un meistens konnd isch mäin Modder och remmkräije, dat se paar medinomme häd fier de Kaffie bäi de Umma.

 

De Adventszeit bäi de Umma woor emmer schien. Wann de Wasserkässel off em Heerd isummd häd un ed dun’gel iwoore es, dann hann ma Chresdaachslieder isunge oadda isch hann off mäiner Blockflööt fierischbillt. Manschmoa ging dann  de Kischedier en Schbalt off un ed koam en Hand, die e paar Plätzja doarsch denn Schbalt ischoowe häd. „Dat woor de Niggeloas,“ häd dann de Umma isoahd, „weil de su brav iweese bes.“

Joa, de Niggeloas, am 5. Dezemba häd e sisch dann off jeden Fall siehn iloasse un häd ned nur e paar Plätzja doarsch de Dierschbalt iwoarfe. All Än’gelscha un ofd och mäi Schbillkameradinne aus de Noabaschaft wooren dann bäi mäina Grußällere.

Alsu de Niggeloas woor eischendlisch de Kneescht Ruprescht, weil e kän Bischofsiwand  anhihad häd, nä, e had emmer su en Mandel an wie der vomm Ubba, wann der angele igange es. Isch woor ma sischa, dat de Niggeloas och iangeld häd. Iwonnerd häd ed misch och emmer dat de Ubba grad dann ned doa woor, wann de Niggeloas koam. Vierher häd der nämlisch emmer isoad, dat e moa unne off de Schdroaß gugge dät, ob e de Niggeloas noch ned siehd.

Eimoal wolld de Niggeloas mäine Broder en de Sack schdobbe, doa häd der ganz offireeschd iroofe: „Niggeloas, dat schaffs de ned, isch sein en schweerer Junge!“ Isch hann dumoals imähnd, dat de Niggeloas sisch bahl nimmi hahle konnd fier lache.

Wie isch du su e bissje äller woor, doa hann mäi Schbillkameradinne iwwer misch isoahd: „Merks dau dann nix? Ed gefd gar käne Niggeloas, dat es doch de Halfmanns Ohm!“ Doa sein isch aus alle Wolge ifalle, dat dat mäine Ubba woor, awer isch hann nix isoahd und hann noch paar Johr su idoahn, als weßd isch vonn nix, allän och schonn wejen mäina Breeder.

Vonn Niggeloas bes Chresdaach woor ed joa su lang. Doamed de Zeit schnella remm ging, hann isch Idischdja ischrewwe. En Schienschrefd un fein vaziehrt, hann dann mäin Modder un mäin Umma eins fier Chresdaach ikreschd. Oadda isch hann mem Schdreggliesel lange Bännele imachd, die isch zo Unnersätzer zesammeirolld hann die dann de Mamma un de Umma ischenkt kroochen.

Beim Plätzja bagge doarfd isch och hälfe. Am leefsde hann isch Kokosmakrönscha imachd un bäi de Umma woor ed emmer schbannend, ob de Anisplätzja och Feeßja kräije doaden.

Mir Pänz wooren en der ganze Zeit awer su offidrähd, dat ma emmer widder ihierd hann: „Seid brav, bahl es Chresdaach, sons gefd ed nix vomm Chreskinnsche“. Fierm Fernsiehn hann ma noch ned isesse, ed goaf noch kään „Wir warten aufs Christkind“ odder „Peterschens Mondfahrt“, dat koam vill schbäder. Mir mussden sälwa gugge, wie ma de Zeit bes Chresdaach einijermaßen good remkroachen.

Dann woor endlisch Heilisch Oamend! Erschd koam ed Chreskinnsche bäi oas dehäm  un dann sein ma bäi de Grußällere en de Schullschdroaß. Isch sein joa bahl iplatzt fier Offrejung. Em Gejensatz ze häid, wooren die Ischän’ge joa noch mieh wie bescheide awer fier misch wooren se iwwerwäldijend. Nix igeewe, wie su ofd anikünnischd, häd ed nie.

Eimoal hann isch e paar schwatze Gummischdiwwele ikreschd, doa woor isch su schdolz droff, dat isch die am erschde Chresdaach moarjens sugar en de Kärsch anidoahn hann, obwohl ed knochehad ifrore woor.

Bäi Schänks em Schaufensda schdoann moa e Himmelbettsche mem Peppsche drenn, dat woor mäine sehnlischsde Wunsch. Jeden Daach hann isch fierm Schaufensda ischdanne un dat Himmelbettsche anischmachd. Wat woor isch su äntäuscht, wie ed offeimoal nimmi em Fensda schdoann, mir häd ed Herz em Läif wie idoahn. Ich hann em Chreskinnsche nochemoal en Breef ischrewwe un denn oamens off de Fensdabank ilähd, doadrenn hann isch imm mäi Lääd iklaachd. Un wat woor de Welt su schien, wie dat Himmelbettsche med demm Peppsche dann bäi mäine Grußällere unner em Chresboom ischdanne es! Isch hann misch ifreit wie en Schniekönisch.  Emmer wann isch misch su ifreid hann, koamen mäinem Ubba de Träne un isch konnd gar ned vaschdiehn, dat ma bäi su vill Freid kreische konnd.

De Heimweesch von mäiner Grußällere  am heilije Oamend   woor emmer wat ganz besonneres. Mir wooren dann, med oaser Ischän’ge bepackt, de einzije Läid off de Schdroaß. Dat hann isch emmer su feierlisch ifonne. Ed woor alles su schdell un ed koam och kään einzisch Audo odder Modorrad. Die Schdroaße vonn Biewer wooren oas.  Mir konnden en de Fensdere gugge un hann denne annere Läid ihr Chresbeem isiehn, wie de Kenner am schbille wooren un wie se igesse hann.

Isch giehn häid noch geer am heilije Oamend doarsch de Schdroaße un freuen misch an de beleuschde Wohnzemmere. Nur es ed häid nimmi su rohisch wie dumoals, Läid un Audos sein och noch en Hoafe unnerwejens  un mansche Beleuschdung dät besser ned leuschde.

Moa ehrlisch, ed dät denne Kenner häid och good, wann de Ällere nur vomm erschde Advent bes heilisch Oamend ze soan brauchden: „Seid brav, bahl es Chresdaach, sons gefd ed nix vomm Chreskinnsche!“. Wann der Satz pädagogisch och ned su ganz rischdisch es, besser wär ed off alle Fäll, wann Chresdaach ned schonn em Okdowa anfänge däät.

Die Kommentare sind geschloßen.
nach oben