De Maddinszuch

De Maddinszuch

De Maddinszuch

Von Anita Trostel

 

Wann de Herbst doa woor un ed am Oamend schonn freh dun’gel iwoore es, dann koam die Zeit vom Maddinszuch. 1949 es de erschde Maddinszuch doarsch ed Dorf igange. Weil Biewer joa iwwerwiejend evangelisch woor, sein die Dorfsläid erschd moa äbbes vaunsischert iweese, wat die Kadolije dann doa fier en Fackelzuch aafhale doaden.

An der Schdäll soahn isch awer schonn moal, dat se sisch schnell drann iwöhnd hadden un dat se häid en schiener Endracht zesamme mem Zuch giehn.

Awer dat nur zem Offtakt.

 

Alsu, mir Kenner wooren Woche vierher schonn ganz offireschd un hann Fackele ibasdelt. Bäi Schmidts Inge odder Baiasch Madda hama schwarz Tonpabier und Bondpabier ikoafd. Dann goaf ed en zeitlang nur noch Schmierkäs off ed Schdegg, weil ma en gruuße, ronde Packung Schmierkäsja brauchden, fier de Bodem un de owere Rand vonn de Fackel. Dann ging ed an de Arwäid. Aus demm schwarze Tonpabier hama Figure ausinschnidde un dat bondije Pabier dehenner ikleefd. Dat ganze doat dann an die Kässchachdel anikleefd weere, doamed ed Halt ihad häd. Unne renn koam en Naachel, wo die Kierz droff ischdoache woore es. An de owere Rand koam en dinne Droahd, dann hama oas en Haselschdägge iholld, der krooch en kläne Hoage un an denn koam die Latern. Färdisch woor dat goode Schdegg.

 

Paar Woche fier em Maddinsdaach sein mir Kenner mem Läderwaache doarsch ed Dorf izooche un hann Pabbedäggele un Zäidunge isammelt. Dat Ganze doat em Keller zwescheilaachert weere un am Maddinsdaach hama ed an de Faierschdell ibraachd. Mäine Broder woor noch e bisje ze klään un doarfd noch ned med zemm sammele. Dat häd imm awer ga ned ipassd. Wie ma ed Pabier am Faier afiliwwert hann, häd e säin Schubkahr inomme, häd de Mamma ihr Kochbeescher aus de  Schublaad iholld, die Schubkahr doamed belade un häd se an ed Maddinsfaier ibrachd. Wat doa dehäm loass woor, brauchen isch joa wohl ned ze vazehle.

 

Ed Maddinsfaier woor dumoals noch bahl Medde em Dorf. Die Männer von de Imähn un von de Faierwehr hann en gruuße Hoaf offibaut. Holz woor dronner un Strieh un dann, ned ze vagesse, oas Pabier, wat ma isammelt hadden un de Mamma ihr Kochbeescher.

 

Em Zuch vorneoff es de St. Maddin off em Peerd iredde, dat Peerd woor su en rischdisch schwere Aggergaul. Ed woor meisdens ganz offireeschd un doat iführt weere.  De Maddin häd en Emhang anihad un en Helm off em Kopp. Dann koam de Bloaskabell, die häd Maddinslieder ischbillt, wie z.B. „St. Martin, St. Martin war ein braver Mann“ odder „Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne“. Isch woor emmer ganz anischbannt, dat mäin Fackel och ganz blief. En demm Idrängels es dat ned su einfach iwese un schnell es su en Pabierfackel en Brand iroade, weil joa en rischdije Kierz drenn ibrannt häd un kään Biersche, wie dat häit su es.

 

Am Maddinsfaier anikomme, es widder e Lied isunge woore un ma hann dat gruuße Faier bestaunt. Fier oas Kenner goaf ed en Maddinsbrezel un ganz schloue sein paarmoa an denn Koarf un hann sisch noch mieh ihollt.

Wann dat Faier klään ibraant woor, häd de Faierwehr ilöschd un paar Faierwehrmänner sein noch debai iblewwe, bes alles aus woor, doamed och nix passiere doat.

 

Falls die Fackel alles good iwwerschdanne ihad häd, es se enipackt woore un koam off de Schbeischer fier de Maddinszuch em nächsde Johr.

 

Kommentare sind geschlossen.
nach oben