Wie ma frejer enimachd hädd

Wie ma frejer enimachd hädd

Wie ma frejer enimachd hädd

von Anita Trostel

 

Ed fing med de Erdbeere an. Mir hadden en gruuße Gaade med ädlische Räije Erdbeerplanze. Med de Woorde „dau brauchs disch ned su deef ze begge, dau bes noch klään“ hann isch die Offgaaf ikreschd Erdbeere ze blegge. Isch hann ed geer imachd, weil ed hennerher en „Erdbeerkooche“, manschmoa och med Sahne, goaf, odder ed goaf als „Noadesch en Erdbeerbudding“.

Die restlische Erdbeere sein ze Mamelad vaarwäid bzw. en Gläser enimachd woore. Die Erdbeere hadden die schroahe Aniwohnheit, dad die Gläser noa demm Enkoche leischt widder offigange sein, dremm häd ma die Gummiring med Eiweiß vakleeft.

 

Wäida ging ed med de Kiersche. En de „Schullschdroaß“, wo mäi Gruußällere iwohnd hann, hann ma vonn denne Buoere emmer en Koarf med Kiersche ikreschd. Wann „Hessedande“ oadda „Freinds Dande Gustel“ denn Koarf aafiliwwert hadden, goaf ed erschd moa „Kiersche sadd“. Vierher goaf ed awer die Warnung „Drink joa kään Wasser doa droff, sons kräiste Bauchwieh“.

 

Himbeere goaf ed widder aus em ejene Gaade. Wat vierher ned schonn en de Maache iwannert woor, goaf Himbeersaft un Himbeerschelee. An Himbeersaft hadden ma gruuße Bedarf, ma hann inn unvadinnt iwwer de Vanillepudding ischidd un verdinnt med Wasser als Duurschdlöscher idrun‘ge. Cola,  Limo usw. wooren en denne doamoalije Haushalde noch ned an de Dachesoadnung.

 

Woor Brombelszeid gingen ma med Mellischkanne un Bäschere en de Wald Brombele blegge. Denn Bäscha hadden ma emihange, doamed die Hänn frei wooren. Woor e voll, hann ma inn en die Mellischkann emmifillt. Mir hann oas en Schbass draus imachd, wemm säin Kann zeerschd voll woor. Med vakratzte Hänn un Arme koamen ma  heim un de Umma häd sisch gleisch  an die Vaarwäidung imachd, weil die Brombele su schnell schimmelisch weeren. Dat Brombelsschelee häd prima ischmäggt  un es och enisädzd woore, wann ma Fiewer hadden.

 

Mäi Umma koam aus de Eifel, wo ed bekanndermaße vill Moarbele gefd bzw. goaf. Ihr Breeder hann jedes Johr zwei gruuße Bläscheimere voll per Express ischeggt. Med mäinem Bollerwaache sein ma off de Güderbahnhoff en Sejendorf un hann die Eimere aafiholld. Woor dat en Schbass, wann ed zemm Offtakt Moarbele en Mellisch goaf. Meddaachs goaf ed  dann noch Moarbels-Pannekooche un mir Kenner hann oas gejeseidisch die blau vafärfde Zänn iwisse. Vielleischt goaf ed noch en Moarbelsplatt un de Rest koam en ed Debbe fier Schelee.

 

Awer ned nur Obst es enikocht woore, och z. B. Bunne sein good doafier iweese. Die Schdrauchbunne, meisdens Wachsbunne, häd ma en Schdegger ischnidde un en Gläser enikocht fier Bunnesalad. Die Schdangebunne hama doarsch ed Fidschelmaschinsche idräht fier Schnebbelbunne. Dat Ganze koam en Biggse, un mem Läderwaache ging ed  „off ed Dremmsche bäi Jäjersch Franz“. Der häd en Maschinn ihad, med der ma die Biggse vaschleese konnd. Anschließend mussden die Bunne en denne Biggse noch enikocht weere, dat woor emmer en lange Prozedur. Em Geld ze spare häd ma de Kischeherd ischdochd un en Wohnung konnd ma fier Hedz ed kaum aushahle.

Geer hann isch Bunne ausipiddelt, dad wooren idroggende bondije Bunne, aus denne ed schbäda digge Bunnesopp goaf.

 

Woor Quädschezeit goaf ed erschd moa  Quädschekooche. Doamed de Backoowe souwa bleef, koam e  „bäi Kleimanns en de Backschduff“. Noa em bagge schdoannen dann die Bläscher med demm duftende Kooche en de Regale. Die Froue hann die Bläscher aafiholld un sein doamed, reeschs un links e Bläsch unnerm Arm, heim.  Ofd hann se ijoamad, weil se moa   widder en Wäsbel ischdoache had.

Dann häd de Umma ihr Quädschekräidsche imachd. Die Quädsche häd se doarsch ed Millsche idräht, izuggert un schdonnelang em gruuße gussäiserne Bräder em Backoowe fier sisch hin schmoarjele loasse, bes dat alles en digge Brei woor. Denn häd se en Gläser aafifilld, Enmachhaut drewwer un dann zooibonne.

Isch hann emmer droff iwaad, dat de Umma mir e Quädschekrautschdegg imachd häd. Dat woor en Schäif fresch Weißbruud, digg med Bodder beschdresche, un doadroff koam dann dat Quädschekräitsche. Dat woor Inuss pur!

 

Dann wooren de Äbbel un de Biere an de Räih. Die Biere koamen ischeeld un en achdel ischnidde med Zimtstange un Nälge en Gläser. Die Äbbel, die mir off de Fäller iraffd hadden, wooren ze Äbbelkomboatt vaarwäid un enikochd, denn goaf ed dann em Wender bäi de Debbekooche.

Woor ed e good Äbbeljohr, dann sein mir mem Handwaache loss un hann Äbbel iraffd. Die hann ma „bäi de Barsch fier Seesmost“ ibraachd. Goode Äbbel koamen em Keller off ed Regal, die goaf ed dann em Wender. Banane un Abbelsine wooren noch selden un och däijer un desweje kroochen mir die nur moa aaf un zoo.

Zemm Schluss koamen de Enkellerungskadoffele. De „Hesseohm“ häd se fier ed Kellerloch ischidd un mir Kenner hann se off na Rutsch en de Kadoffelskesd rolle loasse.

 

Schien woor ed noch, wann mäin Ällere oadda Gruußällere en Nossboom isschdeijert hadden. Dann sein ma Ness schdebbele. Dehäm sein die Ness ausibräd un emmer widder idrähd woore, doamed se idroggend sein.

Em Dezember häd dann de Niggeloas oadda ed Chreskinnsche se en de Tudd oadda off de Dälla idoahn.

 

Isch kann misch noch besenne,  dat mäin Umma manschmoa em Besuch ihr Enimachs voll Schdolz em Keller iwisse häd. Ganz iheimnisvoll häd se ma och vazehld, dat die Froue an mansche Daache ned enmache därfden, weil sisch dat Enimachs sons ned hahle däd. Denn Grund defier wolld se ma awer erschd vazehle, wann isch ald inochd wäär un selwer enkoche kennd.

Kommentare sind geschlossen.
nach oben